Winkelwagen
time-out slechte straf

Waarom de Time-Out zo’n slechte straf is.

In het verleden heb ik me zeer negatief uitgelaten over het ‘negeren’ van slecht gedrag. Het negeren van een sociaal dier als een hond, die het contact met jou heel belangrijk vindt, is een zeer zware straf. Iets vergelijkbaars is de zogenaamde ‘time-out’, een slechte straf. Daarbij zet je de hond in een andere ruimte of in een bench of in ieder geval op een plek waarbij hij geen contact met jou heeft. Ik ben een boek over AD(H)D aan het lezen van Gabor Mate en hij zegt het volgende over de ‘time-out’:

“De straf van “time-out” is geen goede manier om kinderen te disciplineren. Het is als een snelle oplossing die op de lange termijn de relatie tussen ouders en kinderen kan beschadigen. Bij een time-out sturen ouders hun kind naar hun kamer of weg van zichzelf voor een tijdje als het kind zich misdraagt. Maar het leert het kind niet wat goed of fout is; het maakt hen alleen bang dat hun ouder niet meer van hen zal houden.

Het kind voelt alsof het ergste wat er kan gebeuren is dat ze gescheiden worden van hun ouder. Dus in plaats van goed gedrag te leren, leren ze dat als ze niet doen wat hun ouder wil, hun ouder misschien niet meer van hen houdt. Dit kan het kind angstig en boos van binnen maken. En deze angst kan het moeilijk maken voor hen om hun gedrag onder controle te houden.

Bovendien bestaat het risico dat het kind, als het opgroeit en minder afhankelijk wordt van zijn ouder, bijvoorbeeld tijdens de tienerjaren, zich van de ouder zou kunnen distantiëren. De enige keer dat het misschien acceptabel is om een time-out te gebruiken, is wanneer een ouder zich erg boos voelt en wat tijd alleen nodig heeft om tot rust te komen voordat ze weer met hun kind praten. In dat geval ligt het niet aan het kind en vormt het geen bedreiging voor hen.” (eigen vertaling)

Hoe het zit bij honden en time-out als straf

En misschien denk je dat honden geen mensen zijn, maar honden zijn gewoon hele snelle kinderen die goed kunnen ruiken. Eerder in het boek legt hij eveneens uit hoe belangrijk het is om na boosheid het weer goed te maken. Doe je dat niet, verpest dat de band met je hond/kind.
In huis is dat vooral heel belangrijk voor Lazar. Hij reageert ongelooflijk sterk op stress in huis en hij komt dan druk kwispelend en soms zelfs kruipend op me af. Zelfs wanneer ik bijv. juich wanneer m’n favoriete sporter wint. Hij komt dan mij kalmeren en onze band bevestigen. Het is essentieel dat ik hem dan ook die geruststelling geef.

In het verlengde ervan moet een hond dus begrijpen waarom je boos bent. Je bent boos om hetgeen wat hij fout heeft gedaan en niet op de hond zelf. Ik ben niet zo van het straffen, zeker fysiek. Maar zelfs je afkeuring laten blijken is een vorm van straf voor je hond. Bijvoorbeeld wanneer Mahru te ruw met Lazzie omgaat, dan moet ze van mij stoppen. Een hond wil jouw goedkeuring en wanneer je dat niet geeft, in dit geval omdat Lazzie als een tennisbal wordt gebruikt, dan veroorzaakt dat teleurstelling bij de hond. Zoals Gabor Mate in zijn boek aangeeft; zelfs de vriendelijkste manier van opvoeding kent een vorm van straffen.

Helaas zie ik veel te vaak baasjes hun honden, al dan niet hardhandig, straffen terwijl de hond geen idee heeft wat hij fout heeft gedaan. In dat geval ben je een onbetrouwbaar baasje en dat is voor mij een signaal dat de band met je hond niet goed is.

Samenvattend, straffen zoals de time-out en het negeren van je hond zijn geen milde vormen van straffen. In beide gevallen dreig je het contact met je hond te verbreken en dat is op z’n zachtst gezegd niet lief en zorgt voor angst. Elk baasje, hoe mild ook, gebruikt enige vorm van straffen. Als je hond iets verkeerd heeft gedaan en je hebt je teleurstelling laten blijken, laat je hond weten dat het contact nog altijd goed is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Recente beoordelingen