Winkelwagen
dieren verzamelen honden hoarden

De Verontrustende Realiteit van Dieren-verzamelwoede.

Dieren ‘hoarden’ (hierna zal ik de Nederlandse term ‘verzamelen’ gebruiken. Al dekt deze niet helemaal de lading) is een wijdverbreid maar slecht begrepen fenomeen. Veelal denken we aan lieve vrouwtjes die voor weerloze beestjes zorgen. Dit beeld staat in schril contrast met de grimmige realiteit waarmee talloze dieren worden geconfronteerd in verschrikkelijke omstandigheden. In dit artikel staat de verontrustende wereld van dieren verzamelen centraal.

De Duistere Waarheid over Dieren Verzamelen

Regelmatig verschijnt er in het nieuws (meestal lokaal nieuws) een bericht over de verwoestende gevolgen van het verzamelen van dieren. Honden, katten maar ook schapen, paarden etc. leven in verschrikkelijke omstandigheden. Soms is de locatie geregistreerd als asiel of fokkerij. Bijna altijd begint het met een melding van bezorgde buren die melding maken van stankoverlast of de erbarmelijke omstandigheden waarin veelal tientallen of meer dan honderd dieren leven. In het geval van honden worden er veelal dode pups gevonden op het terrein. Andere honden hebben ondergewicht, zijn uitgedroogd en vies. Vaak is euthanasie onvermijdelijk. De luchtkwaliteit in het huis is zo slecht dat de brandweer met speciale ademhalingsapparatuur er aan te pas moet komen. Ik noem in dit artikel geen specifieke incidenten maar iedereen heeft weleens een dergelijk verhaal gelezen. 

De cijfers in Nederland ken ik niet, maar in een onlangs verschenen wetenschappelijk artikel worden jaarlijks in Amerika zo’n 250.000 dieren zo aangetroffen. Het is waarschijnlijk slechts het topje van de ijsberg.
Persoonlijk zou ik hier het werk van sommige stichtingen die koste wat het kost zoveel mogelijk dieren naar Nederland willen halen. Hoewel deze dieren niet allemaal op één locatie terechtkomen, zie ik wel een vergelijkbare dwang om dieren te redden terwijl veel helemaal niet beter af zijn in Nederland. 

Demografie van Dieren-verzamelaars

Het artikel laat een duidelijke demografie zien voor Amerika en Canada. 

1. Geslachtsverschil: Doorgaans is 70-80 procent van de dieren verzamelaars vrouw.

2. Leeftijd en Burgerlijke Staat: Ongeveer de helft van de dieren verzamelaars is 55 jaar of ouder, waarbij 71 procent weduwe is, gescheiden is of alleenstaand is. De helft van hen leeft in eenzaamheid.

3. Voorkeur voor Huisdieren: Geslacht speelt een rol in de voorkeur voor huisdieren, waarbij vrouwen de voorkeur geven aan katten en mannen zich meer aangetrokken voelen tot honden.

4. Omstandigheden: Een alarmerende 80 procent van de verzamelaars houdt zieke, stervende of overleden dieren. 93% van de wooninterieurs is onhygiënisch, vaak ontbreekt het aan essentiële voorzieningen. Brandgevaar komt voor in 70 procent van de huizen van verzamelaars, waarbij dierlijke uitwerpselen en urine de leefruimtes in 69 procent van de gevallen vervuilen.

5. Woning: Een schokkende 16 procent van de woningen die verband houden met dieren verzamelen is niet meer te redden.

De Psychologie Achter Dieren Verzamelen

De psychologische oorzaken van dieren verzamelen blijven onderwerp van voortdurend onderzoek. Verzamelaars blijven hardnekkig de illusie koesteren dat ze voldoende zorg bieden aan hun dieren, ondanks overweldigend bewijs van het tegendeel, wat wijst op een onrealistisch geloof.

Onderzoek suggereert dat dieren verzamelen opvallende overeenkomsten vertoont met obsessieve-compulsieve stoornis (OCD), waarbij het verzamelen zich uitstrekt tot levenloze objecten. In gevallen van OCD verzamelen individuen vaak weinig waardevolle items, waardoor hun huizen onbewoonbaar worden. Verbazingwekkend genoeg vertoonde 100 procent van de bestudeerde gevallen van dieren ook deze neiging tot het verzamelen van troep.

De meeste dierenverzamelaars beginnen hun reis met nobele bedoelingen en een diepe passie voor een specifiek dier of ras. Geleidelijk transformeren ze hun huizen tot informele dierenopvangcentra, waarbij ze dieren verzamelen totdat de situatie uit de hand loopt. Aanvankelijk dragen goedbedoelende gemeenschapsleden bij aan het probleem door ongewenste huisdieren daarheen te brengen, waarbij ze het huis van de verzamelaar beschouwen als een handig lokaal asiel. Verzamelaars rechtvaardigen hun daden door een diepe liefde voor de dieren, waarbij ze hen beschouwen als surrogaatkinderen en vrezen dat euthanasie dreigt als ze aan anderen worden toevertrouwd.

Effectiviteit van Behandeling

Ondanks therapeutische inspanningen lijkt psychologische behandeling, inclusief cognitieve gedragstherapie (CBT), weinig tastbare resultaten op te leveren. Personen vallen vaak terug in het gedrag van dieren verzamelen bij de eerste gelegenheid die zich aandoet. Minder dan een derde van de behandelde personen ondergaat klinisch significante veranderingen.

Het recidivepercentage van verzamelaars is bijna 100%! Daardoor lijkt de enige langetemijnoplossing een algeheel verbod op het houden van dieren. Echter, daarmee is de verzamelaar niet van haar probleem af. Het onderzoek toont aan dat het verzamelen van dieren een vorm van OCD is en als zodanig moet worden behandeld. Het probleem is dat OCD op dit moment een van de moeilijkst behandelbare psychische stoornissen is. 

Conclusie

Zowel het beeld van het lieve vrouwtje dat voor de dieren zorgt als het gemene persoon dat haar dieren bewust mishandelt, klopt niet. Dit ‘hoarden’ van dieren is een hardnekkig probleem dat maar moeilijk op te lossen is. Daarnaast ben ik bang dat we veelal alleen de meest extreme gevallen zien en dat er veel verwaarlozing achter gesloten deuren plaatsvindt. Als hondenbaasjes denk ik dat we de taak hebben om op te letten op de gezondheid van zowel de honden als de baasjes om ons heen. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Recente beoordelingen